Dekmantel

Hij had alles rond zich verzameld zodat zijn missie zeker zou slagen. Hij keek voor alle zekerheid alles nog eens na: walkietalkie – check! Handboeien: check! Mes: check! Badjas: check! Nu was het alleen nog een kwestie van rustig te blijven…

De badjas voelde heerlijk warm aan, maar kriebelde wel verschrikkelijk in zijn neus. Als het alarm echter niet mocht afgaan, moest je er wel iets voor over hebben. Op handen en voeten kroop hij zo langzaam mogelijk door de gang. Onder zijn badjas was het al even donker als in de gang, een teken dat zijn plan lukte. Zijn adem klonk heel luid in zijn oren, net als zijn hart. Hij stopte, rustte op zijn knieën en telde traag tot tien. Nog een paar meter en dan was hij er.

Little happy thing #8: je zoon die ‘s morgens gewapend met zijn badjas en zijn speelgoedwapens het automatisch licht in de gang probeert te misleiden op weg naar de badkamer.

Dit verhaal kwam er in het kader van #BoostYourPositivity, waarbij ik een ochtendritueel uit ons dagelijks leven moest omschrijven.

Advertenties

Verrekijkers en zeepbellen

Hij klom vanboven op de stoel die voor het raam stond, want daar had hij het beste uitzicht. Hij tuurde door de ene kant van de verrekijker en kneep zijn andere oog dicht. De verrekijker was nog te groot om door alletwee de gaatjes te kunnen kijken. Het was magisch hoe alles in de tuin plots zoveel groter en dichter kwam. Hij wist intussen ook dat alles scherper werd als hij aan het wieltje draaide. Dat had mama hem verteld toen ze hem de verrekijker van opa had gegeven. Hij keek de tuin rond en zag die gekke vogel weer, met zijn groene borst en rood kopje. Een groene specht volgens mama. Het bleef een raadsel hoe zij zoveel wist…

Plots zag hij kleine zeepbellen vanuit de boomhut van de buurvrouw omhoogkringelen. “Mama, mag ik buiten spelen?” Hij spurtte naar buiten nadat mama nog vlug een muts over zijn oren had getrokken. De zware verrekijker bungelde aan zijn hals. Toen hij bij de afscheidingsdraad kwam, zag hij hoe een meisje de bellen voorzichtig de lucht in blies. Hij had haar nog nooit gezien. Ze keek niet naar hem, en ze keek ook niet naar de prachtige zeepbellen.

“Mag ik ook een keer?” vroeg hij zachtjes, zodat ze niet zou schrikken. “Ja hoor, als je tot bij mij geraakt natuurlijk.” Ze schrok helemaal niet en giechelde toen ze voorzichtig opzij schoof om plaats te maken. Hij legde de verrekijker tussen hen in en nam de bellenblazer van haar over. “Wow, zie je hoe de regenboog in die grote bel schijnt?” “Neen, maar vertel me er alles over!” Hij keek nog eens naar haar en zag toen haar lichtblauwe ogen, en hoe die niet helemaal recht naar hem keken. “Ik kan niet zo goed zien”, legde ze uit. “Ben je dan blind?” “Niet helemaal, gelukkig. Ik zie nog licht en donker, en de omtrekken van grote dingen. Maar zeepbellen zie ik dus niet, en al zeker de regenboog niet erin.” Hij dacht even na en haalde toen zijn stuiterbal uit zijn jaszak. “Voel eens hieraan.” Hij legde de bal in haar hand. “Zeepbellen zijn zo rond als deze bal, maar heel licht en helemaal doorzichtig. Je ziet alleen een fijn lijntje rond de bel. Maar als de zon er op schijnt, krijgen zeepbellen allemaal verschillende kleuren.”

Hij blies nog een paar keer, tot het meisje zei: “Weet je eigenlijk hoe zeepbellen klinken? Sluit je ogen eens, ik zal het je laten horen.” Hij deed zijn ogen dicht en hoorde hoe ze weer zeepbellen blies. Hij probeerde goed te luisteren maar hij hoorde alleen maar de vogels en de wind en de bladeren boven hem. “Als ze ploffen, klinken ze net als kikkers die heel stilletjes kwaken. Of als druppels die uit een kraan lekken.” “Of als stille scheetjes”, zei hij en samen proestten ze het uit.

Zeepbellen

Little Happy Thing #7: Je zoon vanboven op een stoel zien staan met zijn verrekijker terwijl hij gefascineerd de tuin afspeurt en zich de hele tijd verwondert over de magie van die verrekijker.

Dit verhaal kwam er in het kader van #BoostYourPositivity, waarbij ik mijn favoriete Instagramfoto uit mijn archieven moest opdiepen.

Beste 16-jarige Joke

Aangezien je op dit moment hoofdzakelijk bezig bent met muziek (geloof me, die muziekmicrobe zal je nooit meer kwijt raken), wil ik je graag wat tips meegeven aan de hand van de liedjes waar je nu het meest naar luistert.

Iedere dag is een mooie dag. En ook nu al is jouw motto “Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.” Schitterend dat je al zo heerlijk naïef positief bent, en je niet worstelt met de lasten van de wereld. Hou dat gevoel vast, het zal je heel ver brengen.

En probeer met dat positivisme de wereld een klein beetje te veranderen. Je voelt nu wel al mee met wat er gebeurt in eigen land en in het buitenland, maar kom uit je luie zetel en doe iets! Engageer je meer, werk mee aan projecten, en beperk je niet tot je eigen veilige omgeving. Want 2Pac wist het toen ook al: “It’s time for us as a people to start makin’ some changes. Let’s change the way we eat, let’s change the way we live and let’s change the way we treat each other.”

Werk ook eens aan die koppigheid van je. Die speelt je toch wel op te veel vlakken parten. Je vindt Mr. Oizo nu misschien helemaal niet cool, ook al spelen ze het nummer eindeloos op Studio Brussel. (En als je nu al zegt: “Dat hoort toch helemaal niet thuis op StuBru!”, dan ben je eigenlijk op dezelfde manier bezig als je ouders die het hebben over tsjingeltsjangel. En dan draai jij toch altijd met je ogen?) Want als je dubbel zo oud zal zijn als nu, dan zal jij staan shaken op veel hardere beats én er immens veel plezier aan beleven.

En zet die koppigheid ook eens aan de kant op het vlak van kritisch zijn. Geef niet op alles commentaar, want eigenlijk is het gewoon verdoken jaloezie op de mensen die wel hun nek durven uitsteken, iets durven organiseren, zich engageren. Werk hard, doe iets met je talenten, geloof in jezelf.

Maar geniet vooral van het leven, van die heerlijke onwetendheid over wat de toekomst nog zal brengen. Koester je vrienden, koester je vrijheid, koester al die vrije tijd. Torhout-Werchter bestaat nu misschien niet meer, maar vorig jaar amuseerde je je al rot op Dranouter en ook dit jaar staan er goeie groepen op het programma. En het zal nu niet zo lang meer duren voor je er ook de man van je leven zal tegenkomen…

Me - winkelkar

Deze brief kwam er na de uitdaging van #boostyourpositivity.

Little happy things – het lijstje (2)

  • vriendinnen met verstomming doen slaan door je bakvisgedrag op een optreden van Clouseau
  • je 5-jarige zoon die – alhoewel een beetje stuntelig – glimt van trots als hij je een trucje laat zien
  • een mus zien schoonspringen in een plas langs de kant van de weg
  • eventjes met je mond vol tanden zitten als zoonlief vraagt: “Mama, waarom zijn wij geen aliens?”
  • jezelf zien als een topcop in een of andere politieserie omdat je tijdens een flashmob met school een walkietalkie hebt gekregen om alles in goede banen te leiden (met de obligate: “Ik herhaal…” en “Roger!”)
  • na de leukste kuisjob van de week (de badkamer) een halfuur door je favoriete magazine bladeren en genieten van een fantastisch uitzicht… (Nooit gedacht dat ik dit ooit ging zeggen, maar “Leve de verbouwingen!”)

instagram

Kelly van Tales from the Crib heeft intussen niet alleen een leuke rubriek in de Standaard Magazine, ze maakte ook zelf een lijstje en deed een oproep aan haar lezers om zelf doodgewone dingen te delen. Intussen is heel bloggend Vlaanderen bezig met fijne kleine dingen. Fijn! Feel free om hier ook jouw lijstje te posten!

Schimmenspel

Zijn bungelende voeten raakten de grond net niet. Hij zag hoe mama en papa achter de deur verdwenen. “Blijf jij maar in de gang, we blijven niet lang weg. Flink zijn hoor”, had mama in zijn oor gefluisterd. Ze wreef nog eens door zijn haar. Hij zag ze opnieuw haar tranen wegknipperen.

De zon scheen genadeloos door het venster en op de witte muur zag hij zijn eigen schaduw. Hij legde voorzichtig zijn twee handen tegen elkaar en zag hoe een reusachtige vogel over de muur fladderde. Een konijn volgde, opgejaagd door een indiaan. Een rendier slaagde erin een tijger te verjagen. “Met je twee handen en een beetje zon kan je prachtige verhalen vertellen.” De stem van opa galmde nog in zijn hoofd na. Ze hadden het vergeelde boekje samen gelezen en alle figuren verschillende keren uitgeprobeerd. Niet alleen als hij op woensdagnamiddag bij opa op bezoek ging, maar ook op kerstavond, onder de lakens in hun kamp, met behulp van een zaklamp. En zelfs in het ziekenhuis, waar de kale muren op slag een hele wereld konden oproepen.

Hij legde zijn ene handpalm op de bovenkant van zijn andere hand en verstrengelde zijn vingers. Hij kneep zijn ogen een klein beetje dicht en als hij heel goed keek, zag hij opa…

Little happy thing #6: je zoon van vier die nog altijd verwonderd is als hij zijn eigen schaduw als een reus over het plafond ziet lopen…

Oeverloos geluk

Hij zat doodstil aan de oever.  Nevelslierten hingen laag boven het leigrijze water. De mist zorgde ervoor dat alle geluiden gedempt werden. Zelfs zijn eigen ademhaling was nauwelijks te horen. Zijn gerimpelde handen rustten op zijn peurnet. De mist zette zich vast op zijn wimpers. Telkens als hij knipperde, voelde hij de druppels op zijn wang. Hij zou het nog heel even volhouden, ook al zou de ijzige koude zijn botten nu helemaal stram maken.

Plots zag hij in zijn ooghoek een silhouet, een schaduw die even snel weer verdwenen was. Voor hij het besefte was de schim er terug, kwam tevoorschijn van achter de vermolmde knotwilg. Hij keek recht in de ogen van de vos. Het groen was zo licht dat de irissen bijna doorschijnend leken. Hij verfoeide vossen, maar was nu overrompeld door de sierlijkheid en de statigheid van het dier: de puntige oren, het wit van de buik, dat ook doorschemerde in de rest van zijn vacht, de dikke vossenstaart… Seconden gingen voorbij, als in slow motion. Allebei verroerden ze zich nauwelijks. Hij voelde de wijsheid van het dier, de zelfzekerheid, de moed. Terwijl hij de grootsheid van dit moment besefte, sprong de vos over de stam en verdween achter struikgewas.